துர்கை துர்க்கையே

துர்க்கை துர்க்கையே
துர்கை துர்க்கையே அந்த
சிவனுக்கு நீயும் சரிநிகரே உன்னை
தொளுதார்க்கு  இல்லை ஒரு துயரே

முக்கண்ணனின் முழுமதி நீ
சரி பாதி  நீ அவன் சக்தியும் நீயே
ஸர்வமும் நீயே சர்வேஸ்வரியே
அன்புக்கும் அரசி அம்பிகையே நீ

செந்தூரப் பொட்டிட்டு செவ்வண்ண பட்டுடுத்தி

தங்கக் கைகளில் சங்கு சக்கரம் மின்னும்
வாழும் சூலமும் வேலும் தாங்கி சிங்கத்தின்
மீதமர்ந்து சிருங்காரம் புரிபவளே சிங்காரியே

உமையவளே வீரத்தின் உறைவிடமே வீரம்
செறிந்த மண் வேந்தர்கள் ஆண்ட மண்
வீணர்கள் கைவசமே நின் புகழ் ஒங்க
வீரம் செழிக்க விதைத்திடடடி புதைக்காது

நீ அருள் பாலித்தால் சேனைகள்
எமக்கெதற்கு சேதாரம் தான்
எதற்கு செந்தமிழைக் காத்திடடி
என் தமிழைக் காத்திடடி கனகவல்லி

பக்தர்கள் குறை தீர்க்க வேடங்கள் பல
பூண்டு வேடிக்கை புரிபவளே நம் வேதனை
தீர்க்க வேடம் தாங்கலையோ வேறு பெயர்
தோணலையோ  என்றும் எமை நீ ரட்ஷிப்பாயே

திருமாலின் திருவிளக்கே வாழ்வில்
ஒளிதரும் சுடர்விளக்கே லக்ஷ்மியே
மங்கள வாழ்வு அளிப்பவளே திருமகளே
செங்கமலம் மீதமர்ந்து ஐஸ்வர்யம் தருபவளே

நின் தயவின்றி வாழவும் முடியாதே
அஷ்டமா சித்தியும் கிடையாதே
அன்னையே மண்ணை பொன்னாக மின்னவிடு
நவதானியமும் எங்கும் தவழவிடு

மழையோ வெய்யிலோ அழிக்காது
அளவாய் பெய்யவிடு பயிர் பச்சைகள்
எங்கும் ஓங்க விடு களைகளை மட்டும் நீக்கிவிடு
வறுமையை முற்றும் போக்கிவிடு




















பார்க்கும் இடங்களெல்லாம் பிரம்மனின்
கைவண்ணம் அருகிருந்து ரசிப்பவளே கலைமகளே
அலைமகளே  வெள்ளைக் கமலத்தில் வீற்றிருந்து
கலை விளையாடும் அதில் பூத்திருந்து

மரகத வளைக் கரங்கள் தாங்கிடும்
வீணையில் நின் மொட்டு விரல்
பட்டு நாதம் ஒலிக்கும் என் நாவில்
பட்டு ஒலிக்காதோ மெட்டு

நாடு நலம் பெற  கல்வி கலை
பெருக விடு நற் பண்புகள் வளரவிடு
கயவரும் கற்றுணர அருள் வாயே
தலைகனமும் நீக்கி விடுவாயே

முப்பெரும் தேவியரே செம்பவள மேனியரே
கல்வி செல்வம்  வீரம் வளர்ப்பவரே உமக்கு பூமாலை
சூடிட வாடிடுமே நவரத்தின மாலை தர வகையிலையே
என்றும் வாடாமல் பாமாலை சூட வல்லமை தாரீரோ

பூவிலே தேனை வைத்தாய் வண்டினங்கள்
அருந்த வைத்தாய் கூவி உனை நான்
அழைக்க குரலினில் குழைப்பாயோ
இந்தக் குவலயம் தன்னில் மறுக்காமல்                                                                                

எல்லை இல்லா

 

எல்லை இல்லா வானம் எங்கும்
ஏணிப்படிகள் இல்லை போலும்
ஏழை நெஞ்சம் ஈழம் எங்கும்
எடுத்து இயம்ப இல்லை தஞ்சம்

ஏற்பதில்லை ஏழை நியாயம்
காக்கவில்லை பெண்ணின் மானம்
எத்தனை இன விரோதம், பதவி மோகம்
எண்ணிலடங்கா உயிர்கள் சேதம்

எரியும் நெருப்பில் எண்ணெய் ஊற்ற
எண்ணம் கொண்டான் அண்டை அயலான்
எமனாக அரணா பாரதம் புதிரா
எமை காக்க வேண்டும் உயிரா 

எட்டயபுர பாரதிக்கு எட்டவில்லையே
இந்த செய்தி எட்டியிருந்தால் எகிறியே
குதித் திருப்பான் ஏளனம் செய்திருப்பான்
ஏட்டிலே எழுது முழுதும் எடுத்ததை பாடு பரவும்

என்று காணும் இன்ப வாழ்வு
ஏங்கும் நெஞ்சம் வசந்தம் பாடும்
ஏரும் மீளும் ஊரும் வாழும்
வானவில்லும் வந்து போகும்

மனித மனமே கேளு

மனித மனமே கேளு

மயக்கம் என்ன கூறு

கலங்கும் நெஞ்சே ஆறு

இது வாழ்வில் காணும் பேறு

எதுவும் கடந்து போகும்

எண்ணம் கிடந்து வாட்டும்

எதையும் தாங்கும்  இதயம்

எளிதில் மறந்து போகும்

மனித வாழ்வும் மரணம் ஆகும்

மடிந்த பின்பும் ஜீவன் வாழும்

ஏழ் பிறப்பும் கடந்து செல்லும்

விதைத்த வினைகள்  அறுக்கு  மட்டும்

நினைத்து  பார்த்தால் சிரிக்க தோன்றும்

புரியாத புதிர் போலவே நோக்கும்

நிம்மதி தேடி அலையும்  இருந்த நிம்மதியும்

போகும் இடம்தனை  சென்றடையும்

விதி என்று வேதனையில் வாடும்

போராடும் வாழ்வில் நீராட தோன்றும் 

வென்று விடத் தவிக்கும் வெட்டிவிடத் துடிக்கும்

தெய்வமதை நிந்திக்கும் கண்டபடி சிந்திக்கும்

இனிமை காண வேண்டின்

இணைத்துப் பார்த்தல் தவிரு

அடுத்தவர் வாழ்வில் பொருளில்

ஆசைகள் கொள்ளாதிரு, அன்பாய் இரு

உயர்பவர் தனை கண்டால் உளமாக வாழ்த்திடு 

போட்டி, பொறாமை வாராமல் தடுத்திடும்  

எதிரிக்கும் தீங்கு எண்ணாதிரு

இருப்பதை வைத்து செவ்வனே வாழு

தன் மனசை தானே கண்டு பயம் கொள்ளல் நல்லது 

செய்வன எல்லாம் உடனே சரியாக

செய்தலும் சிறந்தது எதிர்பார்ப்பு இல்லையேல்

ஏமாற்றம் இல்லையே இவை சிறிதேனும்

நிம்மதி தரும் நிலையில்லா இவ்வுலகில்

நல்லூர் நாயகனே

 நல்லூர் நாயகனே 

முத்தமிழ் வித்தகனே

வித்தைகள் உனக்கென்ன புதிதா 

விதைத்திடும் விதைகளெல்லாம் 

மெத்திடுமா நின் அருள் 

இன்றி முத்திடுமா இவை புத்தியில் 

உறையாமல் செத்திடுமா 

விதி என்று நதி வழி செல்லாது 

கதி என்று வந்தவரை 

காத்திடும் கருணை தெய்வம்

கந்தா நீ அல்லவா 

சரவணபவ என வாழ்வினில் 

விடிவு தர வந்த வடிவேலா
என் உளம் அறிந்து

  நினைந்து உனை பாடி 

நான் மகிழ கவிதையும் தந்த கதிர்வேலா

இதுவும் கந்தன் கருணை தானா 

வேண்டியதை தருபவனே 

உன்னை தான் பாடுகிறேன்

உன்தனையே வேண்டுகிறேன்

நினைவு தெரிந்த நாள் முதலாய் 

நின்தனையே வணங்கி நின்றேன்

நடை பழகும் போதினிலும் 

உன் தாள் தான் பணிந்து நின்றேன் 

பிஞ்சுக் கரங்களினால் கை 

கூப்பி  நின்றேன் 

இன்று வரை உன் நினைவே 

இறக்கும் வரை வேண்டுகிறேன்

கடல் தாண்டி வந்தாலும் கருணை 

மழை பொழிபவனே உன்னை 

கொண்டாடுவோரை திண்டாட 

வைப்பவனே சிந்தனை திறம் வேண்டும் 

நெஞ்சினில் உரம் வேண்டும் 

நற் பண்புகள் வளர்ந்திட வரம் வேண்டும் 

நிந்திப்பவர் தனை  

நித்திரை கொள்ளவிடு அவர் 

புத்தியில் உறைந்துவிடு
குறைகள் அற்ற வாழ்வு சாத்தியமா 
குற்றம் அற்றவர் யாரும் உண்டா 
குறைகள் பேசுவதில் அர்த்தம் உண்டா 
அனைத்திலும் உண்டு 
நன்மையையும் தீமையும் அறியாரா
நெருப்பும் நன்மை செய்திடுதே 
கருக்கிடும் போது பயம் வருதே 
தென்றல் வீசினால் சுகம் தருதே 
புயலாய் மாறினால் பயங்கரமே
 ஓங்கார நாதனே உதித்திடும் 

என் நெஞ்சினில் உன் கோலமே 

சரணம் சரணம் சண்முகா சரணம் 

நீ வரணும் வரணும் முருகா என்றதும் 

தரணும் தரணும் நின்னருளே

நித்திலம் கொழித்திடவே

இரவினில் வரும் நிலவே

 

இரவினில் வரும் நிலவே 

நீ பகலினில் வருவாயா
பகலில் நடக்கும் நிகழ்வுகளை     
நீ பார்த்திட விளைவாயா

இயற்கையின் நியதியை 
 மீறிட நினைப்பாயா 
இன்பம் துன்பம் எது
வென்று அறிவாயா 

பௌர்ணமி நிலவில் 

தாய் மண்ணில் இருந்து

ஊர்க்கதை அளப்பதும்   

இனிமேல் நடக்காது  

இயந்திர உலகில் பயணிக்கும் 

எமக்கு நேரமும் கிடைக்காது 
 கவனம்  முழுவதும் கணனியிலே    
இயற்கையை  ரசிக்கவும் இயலாது  

சிறுவரின் ஆட்டமும் வீதியில் இல்லை
கணினியில் தானே நோட்டம்  
ஓடாமல் ஆடாமல் ஒய்ந்து கொண்டார் 
ஒரு இடத்தில் நோய்கள் கொண்டவர் 
பருத்து விட்டார் பல இடத்தில் 

இதை அறியாமல் நீ தூங்கும் போது 
வருகின்றாய் விழிக்கும் போது 
மறைகின்றாய் எமை வெறுப்பது 
போலேன்  நடக்கின்றாய்

என் கரங்களிலே உனை ஏந்திடவா 

என் மனசை திறந்து பேசிடவா 
பரிதியவன் ஒளியினையே இரவல்

 தந்தானா அதை  இரவினில் தந்தானா

பகலினில் வந்தால் தன் மவுசு 

குறைந்திடும் என்றே பயந்தானா இல்லை

 பகலை பார்த்தால் பயந்திடுவாய் 

என்று பதுங்கிட சொன்னானா 

 உன் இளகிய மனசு வெதும்பிடும்

என்று விலகிட சொன்னானா

 இனிமையானது இரவு தான்

என்றிரவை ஆண்டிட சொன்னானா 

காதலர் கண்கள் கலப்பதையும்

கனவினிலே மிதப்பதையும் 
கண்டிட சொன்னானா 

அமைதியாக உறங்கும்

 உலகை ரசித்திட சொன்னானா 

ஆர்பாட்டம் இல்லாத அலையினையே 

அணைத்திட சொன்னானா

பகலவனை நீ பார்த்ததுண்டா 

பரிசில்கள் ஏதும் பெற்றதுண்டா
தாமரை மலர்ந்தது கண்டாயா 
இளம் துளிர்கள் மிளிர்வதை அறிவாயா

வானத்திலே  வண்ணக் கோலம் போடும் 

பறவை  இனங்கள் கண்டாயா 

 பொங்கும் கடலில் துள்ளி குதிக்கும் 

மீன்வகைகள் நீ பார்த்ததுண்டா

துள்ளி ஓடும் புள்ளி மானின் 

மருண்ட கண்கள்  கண்டாயா

சூரிய ஒளியில் பட்டு தெறிக்கும் 

வானவில்லை நீ கண்டாயா

வறுமையில் சிக்கித் தவிக்கும் 

வாழ்க்கைகள் கண்டாயா

பிஞ்சுக் கரங்கள் உழைக்கும் 

காட்சி கண்டிட வேண்டாமா 

பொம்மைகளை அவர் கண்டதில்லை 

பல உண்மைகள் கண்டார்கள் 

 பந்தாடும் வயதினிலே தினம் 

திண்டாடும் கொடுமைகளை 

குறைத்திட வேண்டாமா

குற்றம் குறைகள் நலிந்திருக்கே 

அதை நிறுத்திட வேண்டாமா

அரசியலும் ஒரு சாக்கடை தான் 

அதை அலசிட வேண்டாமா

நீ ஒரு முறை பார்த்தால் 

ஒளிந்திடுவாய் மேகத்தின் 

மடியில் மறைந்திடுவாய்

வேண்டாம் எமக்கு ஏமாற்றம் நீ 

இருக்கும் இடத்தில் இருந்து விடு

வேழ முகத்தோனே

 
வேழ முகத்தோனே முதல் 

வேண்டுவதுனைத் தானே

உனை மஞ்சளில் உருண்டை 

செய்து அதில் உள்ளபடி அருகம்புல் 

ஒன்று நாட்டி முன் வைத்து

எடுத்த கருமம் எல்லாம் 

இனிதே நடந்தேற இறைஞ்சி 

நிற்போம். முன்னவனின் பொற் 

பதங்கள் பணிந்து நிற்போம்.

பேழை வயிற்றோனே பாழும் 

உலகில் வாழும் மனிதர்கள் 

நாளும் நலம்பெறவே

கோளும் துணை செயவே குற்றம் 

குறைகள் எல்லம் பொறுத்திட

முன் செய்த தீவினையும் முற்றும் 

விடைபெறவே தோப்புக்கரணம் 
 இட்டு வணங்கி நிற்போம்.

உனை தொழுதிடும் பொழுதும் 

அழுதிடும் கண்கள் நினைந்திடும் 

பொழுதும் உருகிடும் நெஞ்சம் 

பதிகங்கள் பாடி பரவிடும் போதும் 

பெருகிடும் பக்தி வெள்ளம் 

விழுந்திடும் பொழுதும் எழுந்திடும் 

பொழுதும் ஒலித்திடும் 

நாவில் உன் நாமம்

பவள நிறத்தோனே பார்வதி பாலகா  

வையத்தில் அனைவரும் பாவிகளா 

நீ பேசிடு போகும் பாவங்களே 

கல்லாயிருந்து நீ கண்டது என்ன

கண்களை திறந்து கருணை புரியும் .

மோதகபிரியனே பாரினில் இனிமேல்

மோதல்கள் வேண்டாம். மாறுதல் 
வேண்டும் நீ மாநிலம் வாவா.
தேறுதல் தர வல்லவனே 
தேனும் பாலும் தந்திடுவோம் 
தேன்தமிழ் சிந்திட வாவா 


கானகத்துக் குயில்கள் எல்லாம் 
கானம் இசைக்கும்.ஈழத்துக் 
குயில்கள் இசைத்தால் கூடாதா 

இரைதேடி பறப்பதும் பாவமா இது 

முனோர்கள் இட்டு சென்ற சாபமா 

இல்லை ராமரை பிரிந்த சீதை 

அழுத கண்ணீரா சிந்திய முத்துக்கள் 

மண்ணில் சிதறியதாலா சீர் கெட்டதங்கே.

நம்பிக்கை கொண்டு தும்பிக்கையானை 

வேண்டுகிறோம் எமை வாழவிடு எங்கும் 

அமைதியும்  அன்பும் நிலவிடு 

சுடர் மிகு வடிவேலா

சுடர் மிகு வடிவேலா

இடர் நீங்க வருவாயா 

கடன் தீர்த்து விடுவாயா 

கடன் பட்டார் நெஞ்சம் தானே 

கனடாவில் யாவர்க்கும் 

  நல்லூர் வாழ் வேலவனே
 கருணைக் கடல் நீயல்லவா 

கடல் தாண்டி வருவாயா 

உடன் காண வருவாயா

கண்ணிமைக்கும் நேரமதில் 

காட்சி ஒன்று தருவாயா 

  
நீ விரைந்தோடி வரவேண்டும் நாம்

சௌபாக்கியம் பெறவேண்டும் நீ
இருக்கும் போது நிர்கதியா எமக்கு 

நின் தாளில் சரண் அடைந்தோம்
சாந்தி தர வாரும்  

ஈழத்தில் இன்னல்கள் 

இன்னுமே தீரவில்லை

இங்கெதற்கு வாறார் என்று 

பழி சொல்லப் போறார் ஐயா 

பழி சொல்லப் போறார் 

இடர் தீர்த்து  இன்பம் காண 

வழி சமைத்து வாரும் ஐயா 

வழி சமைத்து வாரும்

மயில் மீதில் ஏறி பழம் 

ஒன்று வாங்கிடவே 

உலகினையே சுற்றியவா 

பழம் பெற்றது அண்ணன் தானே
எனக்கில்லையே என்று 

கோபமாய் குன்றேறி 

ஆண்டியாய் நின்றவனே 

இத்தனை கோபம் நீ கொள்ளலாமா 

கோவிலில் நீ குடியிருக்க வேண்டாமா 

கொளுத்தும் வெய்யில் தனில் 

நின்று நீ தணிவாயா 

வாழ்வினில் ஒளி வீச அருள் வழங்கும் 
வல்லவனே உலகாளும் ஈசன் உத்தம புத்திரனே 

குமர குரு ஆனவனே குன்றிருக்கும்

இடம் எல்லாம் குவலயத்தில் நீ தானே

வேழ முகத்தான் தயவில் வள்ளி 

தனை மணந்தவனே  

கள்ளமில்லா உள்ளமதில் 

குடி கொள்ளும் நல்லவனே

கலங்கி நிற்கும் எம் நெஞ்சில் 

தெளிவு தனை தருவாயோ

எம் கறுமங்கள் யாவையுமே 

கரைத்து விட முடியாதோ

கண்ணீர் பெருகுவதை 

குறைத்து விட மாட்டாயோ
குறைத்து விட மாட்டாயோ